Një postim emocional i zyrtarit të Policia e Kosovës, Burim Bunjaku, ka prekur mijëra qytetarë në rrjetet sociale, pasi ai ndau historinë e një momenti të pazakontë gjatë detyrës së tij.
Sipas rrëfimit të tij, gjatë një kontrolli rutinë në trafik, ai dhe kolegët ndaluan një veturë që po lëvizte me shpejtësi mbi normat e lejuara. Fillimisht, situata dukej si një rast i zakonshëm shkeljeje në trafik, por gjithçka ndryshoi në momentin kur polici iu afrua shoferit.
“Kur dritarja u ul, nuk pashë atë që prisja. Nuk kishte erë alkooli, asnjë indiferencë… Duart e burrit po dridheshin në timon dhe sytë i kishte të mbushur me lot”, shkroi Bunjaku.
Shoferi, me zë të thyer, i kishte treguar se vajza e tij ndodhej në spitalin e fëmijëve dhe se mjekët sapo e kishin njoftuar se kimioterapia nuk kishte funksionuar.
“Thanë se duhet të nxitoj”, i kishte thënë ai policit.
Burim Bunjaku shkruan se në atë moment e kuptoi se nuk kishte të bënte me një shkelës të zakonshëm të trafikut, por me një baba që po luftonte me kohën për të arritur te vajza e tij.
Në vend të gjobës, polici vendosi ta ndihmonte.
“Më ndiq”, i kishte thënë ai.
Më pas, ai aktivizoi dritat rotative dhe sirenën e policisë, duke i hapur rrugën veturës drejt spitalit. Udhëtimi që zakonisht zgjat rreth 30 minuta, u përshkua për vetëm 15 minuta.
Kur arritën në spital, babai kishte vrapuar menjëherë brenda, pa mundur as të falënderonte policin.
Por momenti më prekës erdhi më vonë.
Pas rreth një ore, burri ishte kthyer me hapa të rëndë dhe me fytyrë të thyer nga dhimbja.
“Po”, i ishte përgjigjur ai pyetjes së policit nëse kishte bërë gjënë e duhur. “Isha në gjendje t’ia mbaja dorën deri në frymën e fundit… Faleminderit për gjithçka.”
Sipas Bunjakut, në atë moment ai kuptoi se detyra e policit nuk është vetëm zbatimi i ligjit, por edhe humanizmi në momentet më të vështira të jetës.
“Ndonjëherë ‘shërbim dhe mbrojtje’ është shumë më tepër sesa thjesht zbatimi i rregullave”, ka shkruar ai në fund të postimit të tij prekës.
Postimi i plotë:
Si pjestar i Policisë për shumë vite. Dje, gjatë një kontrolli rutinë, ndalova një makinë. Ajo po ecte me shpejtësi mbi normalën e lejuar. E ndaluam dhe duke u përgatitur të lëshojmë një gjobë për drejtim të rrezikshëm, iu afrova ngadalë dritares.
Kur dritarja u ul, nuk pashë atë që prisja. Nuk kishte erë alkooli, asnjë indiferencë të shpërqendruar… Duart e burrit po dridheshin në timon. Sytë e tij ishin mbushur me lot. Buzët e tij u hapën me vështirësi:
“—Vajza ime…” tha ai, me zë të thyer. “Ajo është në spitalin e fëmijëve… Kimioterapia nuk funksionoi. Sapo telefonuan… Thanë se duhet të nxitoj.”
E shikova në sy. Nuk kishte gënjeshtër në atë vështrim. Asnjë lojë, asnjë arratisje… Vetëm dëshpërim dhe një betejë kundër kohës.
E mbylla ngadalë bllokun e gjobave në dorë.
“—Më ndiq,” thashë.
U ktheva në makinë. I ndeza dritat rotative dhe , aktivizova sirenën. Me atë tingull që depërtonte në heshtjen e kohës , fillova t’i hap rrugën. Pastrova kryqëzimet, i ndala makinat në anë. Po garonim me kohën. Përshkuam një udhëtim tridhjetë minutësh në pesëmbëdhjetë minuta.
Kur mbërritëm para spitalit, ky burrë doli nga makina. Ai as nuk më falënderoi dhe as nuk shikoi prapa… Ai vrapoi brenda. Unë qëndrova në parking. E fika motorin. Prita. Ndoshta do t’i duhej ndihmë përsëri… Apo ndoshta vetëm për të heshtur shqetësimin brenda meje.
Një orë më vonë, ai u kthye. Hapat e tij ishin të rëndë, supet e tij të ulura. Sytë e tij shikonin në hapësirë. Kur më pa, u ndal, duke u afruar ngadalë.
“—A bëra gjënë e duhur?” pyeta, me zë pothuajse një pëshpëritje.
Ai pohoi lehtë me kokë.
“—Po,” tha ai. “Isha në gjendje ta mbaja dorën tënde deri në frymën tënde të fundit… Faleminderit për gjithçka.”
Ai u përpoq të më shtrëngonte dorën, por nuk mundi. Gjunjët e tij u përkulën dhe ai u shemb në krahët e mi.
Në atë moment, e kuptova…
Ndonjëherë “shërbimi dhe mbrojtja” është shumë më tepër sesa thjesht zbatimi i rregullave.
Ndonjëherë marrja e një rreziku do të thotë të jesh në gjendje të kapësh një jetë në momentet e saj të fundit.